«Μας ανέστησαν 3 φορές και ξαναπεθάναμε» - Αμερικανός αξιωματικός αποκαλύπτει πώς η Ρωσία διέλυσε τον στρατό των ΗΠΑ σε προσομοίωση
Ένα ανατριχιαστικό μάθημα από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου επαναφέρει στο προσκήνιο ο πρώην Αμερικανός αξιωματικός, πρώην στέλεχος της CIA και αναλυτής Scott Ritter, προειδοποιώντας όσους κατέχονται από την ιδέα της συντριβής της Ρωσίας ως ενός εύκολου ή «ευγενούς» στόχου.
Αφορμή στάθηκε ερώτηση του Γερμανού δημοσιογράφου Michael Martens προς τον Ουκρανό πρόεδρο Volodymyr Zelensky, σχετικά με το πώς η Ευρώπη θα μπορούσε να βοηθήσει την Ουκρανία να σκοτώσει περισσότερους Ρώσους στρατιώτες.
Για τον Ritter, η συγκεκριμένη λογική δεν είναι απλώς επικίνδυνη.
Είναι μια λογική που, όπως υποστηρίζει, έχει ήδη δοκιμαστεί, με αποτελέσματα που θα έπρεπε να προκαλούν τρόμο.
Ο ίδιος περιγράφει την περίοδο από το 1984 έως το 1988, όταν αφιέρωσε σχεδόν όλο τον ελεύθερο χρόνο του στην εκπαίδευση για έναν πιθανό πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.
Η εκπαίδευση δεν περιοριζόταν στα όπλα. Ο Ritter μελέτησε σε βάθος τη ρωσική ιστορία, τον πολιτισμό, τη λογοτεχνία και τη γλώσσα, προσπαθώντας να κατανοήσει τον αντίπαλο που η αμερικανική στρατιωτική μηχανή προετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει.
Στο επίκεντρο βρισκόταν η λεγόμενη «σοβιετική στρατιωτική ισχύς», την οποία το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας παρουσίαζε συστηματικά ως μία από τις μεγαλύτερες απειλές για τις ΗΠΑ.
Στρατιωτικά εγχειρίδια, αναλύσεις, ασκήσεις και προσομοιώσεις δημιουργούσαν ένα περιβάλλον στο οποίο οι Αμερικανοί πεζοναύτες έπρεπε να μάθουν έναν και μόνο κανόνα: να επιβιώσουν από έναν πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.
Το πρόβλημα ήταν ότι οι ασκήσεις άρχισαν να αποκαλύπτουν κάτι πολύ πιο ανησυχητικό.
Ο «σοβιετικός εχθρός» διέλυε τους Αμερικανούς
Στο National Training Center του Fort Irwin, στην Καλιφόρνια, αμερικανικές μονάδες περνούσαν από απαιτητικές ασκήσεις απέναντι σε ειδικά εκπαιδευμένες δυνάμεις που αναπαριστούσαν τον σοβιετικό τρόπο πολέμου.
Οι προσομοιώσεις κατέληγαν επανειλημμένα σε βαριές ήττες των αμερικανικών δυνάμεων.
Σε μία από τις ασκήσεις, ο Ritter συνεργάστηκε με μονάδα του αμερικανικού στρατού για να οργανώσει άμυνα βασισμένη στη σοβιετική στρατιωτική θεωρία.
Το αποτέλεσμα ήταν εφιαλτικό για τους πεζοναύτες που κλήθηκαν να επιτεθούν.
Η επίθεση σταμάτησε πριν καν φτάσει στις κύριες αμυντικές θέσεις. Και δεν συνέβη μόνο μία φορά.
Τρεις φορές οι υπεύθυνοι της άσκησης σταμάτησαν το σενάριο και «ανέστησαν» τους νεκρούς πεζοναύτες ώστε η επίθεση να συνεχιστεί.
Και τις τρεις φορές, σύμφωνα με την αφήγηση του Ritter, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: η επίθεση κατέρρεε πριν ουσιαστικά αρχίσει.
Το πιο δραματικό περιστατικό, όμως, ήρθε σε άλλη μεγάλη άσκηση, στην οποία οι αμερικανικές δυνάμεις έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια προσομοιωμένη σοβιετική εισβολή στο Ιράν.
Οι σοβιετικές δυνάμεις, σύμφωνα με το σενάριο, κατάφεραν να διασπάσουν τις αμερικανικές γραμμές άμυνας.
Η κατάσταση είχε πλέον φτάσει στο σημείο όπου η μονάδα 5/11 έλαβε εντολή να χρησιμοποιήσει πυρηνικό πυροβολικό για να ανακόψει την προέλαση.
Η εντολή εκτελέστηκε. Και τότε ήρθε η απόλυτη καταστροφή.
Στο πλαίσιο της προσομοίωσης, η σοβιετική πλευρά απάντησε με συντριπτικό πυρηνικό πλήγμα. Όλοι «πέθαναν».
Η άσκηση τελείωσε. Το μήνυμα ήταν ανατριχιαστικά απλό: ακόμη και όταν οι Αμερικανοί έφταναν στο έσχατο επίπεδο κλιμάκωσης, το αποτέλεσμα δεν ήταν η νίκη αλλά η ολοκληρωτική καταστροφή.
Το μάθημα που δεν ξεχάστηκε ή μήπως ξεχάστηκε;
Ο Ritter υποστηρίζει ότι οι συγκεκριμένες ασκήσεις αποκάλυψαν κάτι που η στρατιωτική θεωρία δεν μπορούσε να κρύψει.
Η αντιμετώπιση της Σοβιετικής Ένωσης δεν θα ήταν ένας εύκολος περίπατος.
Θα ήταν ένας πόλεμος στον οποίο οι απώλειες θα μπορούσαν να είναι τεράστιες και η κλιμάκωση να οδηγήσει πολύ γρήγορα σε πυρηνική σύγκρουση.
Και, όπως σημειώνει, ο ίδιος στάθηκε τυχερός. Δεν χρειάστηκε ποτέ να δοκιμάσει τις αντικομμουνιστικές στρατιωτικές του γνώσεις σε πραγματικό πόλεμο.
Αντίθετα, βρέθηκε στη Σοβιετική Ένωση στο πλαίσιο αποστολής ελέγχου των εξοπλισμών, συμμετέχοντας στην καταστροφή ενός από τα όπλα που είχαν πρωταγωνιστήσει στις στρατιωτικές προσομοιώσεις: του πυραύλου μέσου βεληνεκούς SS-20.
Και τότε, σύμφωνα με τον ίδιο, ήρθε η μεγάλη ανατροπή. Το σημαντικότερο συμπέρασμα του Ritter δεν αφορά τελικά τα όπλα.
Αφορά την επιλογή ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη.
Η προσπάθεια να μάθει πώς να πολεμά και να σκοτώνει Ρώσους αποδείχθηκε, όπως λέει, πολύ λιγότερο χρήσιμη για την ανθρώπινη επιβίωση από την προσπάθεια να μάθει πώς να συνυπάρχει μαζί τους.
Για τον ίδιο, αυτό θα έπρεπε να αποτελεί διαχρονικό μάθημα.
Ένα μάθημα που, όπως υποστηρίζει, είχαν ήδη πληρώσει ακριβά στο παρελθόν οι Μογγόλοι, οι Σουηδοί, οι Γάλλοι και οι Γερμανοί.
Και ένα μάθημα που οι ίδιοι οι Αμερικανοί πεζοναύτες, μέσα από τις στρατιωτικές προσομοιώσεις της δεκαετίας του 1980, είχαν δει μπροστά στα μάτια τους.
Η Ρωσία δεν είναι ένας αντίπαλος που μπορείς να αντιμετωπίσεις ανέμελα.
Και το πιο επικίνδυνο σημείο, σύμφωνα με τον Ritter, είναι ότι όταν ένας πόλεμος ανάμεσα σε μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις αρχίζει να κλιμακώνεται, μπορεί να έρθει πολύ γρήγορα η στιγμή που δεν υπάρχουν πλέον «νικητές».
Μόνο επιζώντες. Και σε μια πυρηνική σύγκρουση, ακόμη και αυτό μπορεί να αποδειχθεί μια ψευδαίσθηση.
www.bankingnews.gr
Αφορμή στάθηκε ερώτηση του Γερμανού δημοσιογράφου Michael Martens προς τον Ουκρανό πρόεδρο Volodymyr Zelensky, σχετικά με το πώς η Ευρώπη θα μπορούσε να βοηθήσει την Ουκρανία να σκοτώσει περισσότερους Ρώσους στρατιώτες.
Για τον Ritter, η συγκεκριμένη λογική δεν είναι απλώς επικίνδυνη.
Είναι μια λογική που, όπως υποστηρίζει, έχει ήδη δοκιμαστεί, με αποτελέσματα που θα έπρεπε να προκαλούν τρόμο.
Ο ίδιος περιγράφει την περίοδο από το 1984 έως το 1988, όταν αφιέρωσε σχεδόν όλο τον ελεύθερο χρόνο του στην εκπαίδευση για έναν πιθανό πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.
Η εκπαίδευση δεν περιοριζόταν στα όπλα. Ο Ritter μελέτησε σε βάθος τη ρωσική ιστορία, τον πολιτισμό, τη λογοτεχνία και τη γλώσσα, προσπαθώντας να κατανοήσει τον αντίπαλο που η αμερικανική στρατιωτική μηχανή προετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει.
Στο επίκεντρο βρισκόταν η λεγόμενη «σοβιετική στρατιωτική ισχύς», την οποία το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας παρουσίαζε συστηματικά ως μία από τις μεγαλύτερες απειλές για τις ΗΠΑ.
Στρατιωτικά εγχειρίδια, αναλύσεις, ασκήσεις και προσομοιώσεις δημιουργούσαν ένα περιβάλλον στο οποίο οι Αμερικανοί πεζοναύτες έπρεπε να μάθουν έναν και μόνο κανόνα: να επιβιώσουν από έναν πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.
Το πρόβλημα ήταν ότι οι ασκήσεις άρχισαν να αποκαλύπτουν κάτι πολύ πιο ανησυχητικό.
Ο «σοβιετικός εχθρός» διέλυε τους Αμερικανούς
Στο National Training Center του Fort Irwin, στην Καλιφόρνια, αμερικανικές μονάδες περνούσαν από απαιτητικές ασκήσεις απέναντι σε ειδικά εκπαιδευμένες δυνάμεις που αναπαριστούσαν τον σοβιετικό τρόπο πολέμου.
Οι προσομοιώσεις κατέληγαν επανειλημμένα σε βαριές ήττες των αμερικανικών δυνάμεων.
Σε μία από τις ασκήσεις, ο Ritter συνεργάστηκε με μονάδα του αμερικανικού στρατού για να οργανώσει άμυνα βασισμένη στη σοβιετική στρατιωτική θεωρία.
Το αποτέλεσμα ήταν εφιαλτικό για τους πεζοναύτες που κλήθηκαν να επιτεθούν.
Η επίθεση σταμάτησε πριν καν φτάσει στις κύριες αμυντικές θέσεις. Και δεν συνέβη μόνο μία φορά.
Τρεις φορές οι υπεύθυνοι της άσκησης σταμάτησαν το σενάριο και «ανέστησαν» τους νεκρούς πεζοναύτες ώστε η επίθεση να συνεχιστεί.
Και τις τρεις φορές, σύμφωνα με την αφήγηση του Ritter, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: η επίθεση κατέρρεε πριν ουσιαστικά αρχίσει.
Το πιο δραματικό περιστατικό, όμως, ήρθε σε άλλη μεγάλη άσκηση, στην οποία οι αμερικανικές δυνάμεις έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια προσομοιωμένη σοβιετική εισβολή στο Ιράν.
Οι σοβιετικές δυνάμεις, σύμφωνα με το σενάριο, κατάφεραν να διασπάσουν τις αμερικανικές γραμμές άμυνας.
Η κατάσταση είχε πλέον φτάσει στο σημείο όπου η μονάδα 5/11 έλαβε εντολή να χρησιμοποιήσει πυρηνικό πυροβολικό για να ανακόψει την προέλαση.
Η εντολή εκτελέστηκε. Και τότε ήρθε η απόλυτη καταστροφή.
Στο πλαίσιο της προσομοίωσης, η σοβιετική πλευρά απάντησε με συντριπτικό πυρηνικό πλήγμα. Όλοι «πέθαναν».
Η άσκηση τελείωσε. Το μήνυμα ήταν ανατριχιαστικά απλό: ακόμη και όταν οι Αμερικανοί έφταναν στο έσχατο επίπεδο κλιμάκωσης, το αποτέλεσμα δεν ήταν η νίκη αλλά η ολοκληρωτική καταστροφή.
Το μάθημα που δεν ξεχάστηκε ή μήπως ξεχάστηκε;
Ο Ritter υποστηρίζει ότι οι συγκεκριμένες ασκήσεις αποκάλυψαν κάτι που η στρατιωτική θεωρία δεν μπορούσε να κρύψει.
Η αντιμετώπιση της Σοβιετικής Ένωσης δεν θα ήταν ένας εύκολος περίπατος.
Θα ήταν ένας πόλεμος στον οποίο οι απώλειες θα μπορούσαν να είναι τεράστιες και η κλιμάκωση να οδηγήσει πολύ γρήγορα σε πυρηνική σύγκρουση.
Και, όπως σημειώνει, ο ίδιος στάθηκε τυχερός. Δεν χρειάστηκε ποτέ να δοκιμάσει τις αντικομμουνιστικές στρατιωτικές του γνώσεις σε πραγματικό πόλεμο.
Αντίθετα, βρέθηκε στη Σοβιετική Ένωση στο πλαίσιο αποστολής ελέγχου των εξοπλισμών, συμμετέχοντας στην καταστροφή ενός από τα όπλα που είχαν πρωταγωνιστήσει στις στρατιωτικές προσομοιώσεις: του πυραύλου μέσου βεληνεκούς SS-20.
Και τότε, σύμφωνα με τον ίδιο, ήρθε η μεγάλη ανατροπή. Το σημαντικότερο συμπέρασμα του Ritter δεν αφορά τελικά τα όπλα.
Αφορά την επιλογή ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη.
Η προσπάθεια να μάθει πώς να πολεμά και να σκοτώνει Ρώσους αποδείχθηκε, όπως λέει, πολύ λιγότερο χρήσιμη για την ανθρώπινη επιβίωση από την προσπάθεια να μάθει πώς να συνυπάρχει μαζί τους.
Για τον ίδιο, αυτό θα έπρεπε να αποτελεί διαχρονικό μάθημα.
Ένα μάθημα που, όπως υποστηρίζει, είχαν ήδη πληρώσει ακριβά στο παρελθόν οι Μογγόλοι, οι Σουηδοί, οι Γάλλοι και οι Γερμανοί.
Και ένα μάθημα που οι ίδιοι οι Αμερικανοί πεζοναύτες, μέσα από τις στρατιωτικές προσομοιώσεις της δεκαετίας του 1980, είχαν δει μπροστά στα μάτια τους.
Η Ρωσία δεν είναι ένας αντίπαλος που μπορείς να αντιμετωπίσεις ανέμελα.
Και το πιο επικίνδυνο σημείο, σύμφωνα με τον Ritter, είναι ότι όταν ένας πόλεμος ανάμεσα σε μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις αρχίζει να κλιμακώνεται, μπορεί να έρθει πολύ γρήγορα η στιγμή που δεν υπάρχουν πλέον «νικητές».
Μόνο επιζώντες. Και σε μια πυρηνική σύγκρουση, ακόμη και αυτό μπορεί να αποδειχθεί μια ψευδαίσθηση.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών